Can TATAR

Yıl : 1980′ler
Yer : Anadolu’da bir yer

Anadolu’nun orta yerinde , bin yıllık bir ÅŸehrin küçük bir mahallesiydi , benim büyüdüğüm mahalle…
Soğuğun misyon değiştirerek ; üşütmekten öte kör bir bıçak misali insan tenine kesikler attığı , kesiklerden kan yerine umut fışkıran ve hayat şartlarının boz ve kızıl bir renge dönüştürdüğü , sürekli bir yere yetişmenin hatta hayata yetmeye , yetişmeye çalışmanın telaşının yansıdığı esmer cemallerin olduğu bir mahalle.
AÄŸaç sevgisinin devlet pratiÄŸine dönüşmemesi dolayısıyla yeÅŸil den çok kahverengi’nin gereksiz tonlarının hakim olduÄŸu görüntüsüyle davet çıkartamasada bulutlara , yaÄŸmuru eksik olmayan , ” ıslak ”  bir mahalleydi.

Içerisinde yer yataklarının yapıldığı , sobasında kestanelerin kızartıldığı , damında yufkadan ekmeklerin piÅŸirildiÄŸi , evin babasının gelmesiyle birlikte kocaman bir sini tepsinin üzerinde yenen ama altın iÅŸlemesi olmayan çatal ve kaşıkların çıkardığı ve dünyanın gördüğü en bereketli seslere ÅŸahit olan ,  ” ayrı odası olmadığı için aÄŸlayan çocuklar ”yerine tüm kardeÅŸlerin  aynı odada uyamaktan mutlu olabildiÄŸi , bahçesinde ; viÅŸne , kiraz , elma aÄŸaçlarının yükseldiÄŸi , gölgesinde oturalacak bir çınarın yaÅŸatıldığı , kapısı çelik olmayan ancak buna raÄŸmen hırsızlığın boy göstermediÄŸi iki katlı biraz küçük ama küçüldükçe büyüyen evlerden oluÅŸan bir mahalleydi.
Çocukların ; eve kapanması ya da kapatılması için gerekli olan hiç bir nedenin yaÅŸayamadığı  ve giriÅŸ parasına ihtiyaç duyulmayan parkları ve sokakları olan bir mahalleydi.Çocukların  özgürce koÅŸabildikleri , bağırabildikleri , düşebildikleri ,  kimisinin misket kimisinin top kimisinin ise saklambaç oynadığı  hatta köşedeki bakkal Hasan amca’dan alınan tebeÅŸir ile çizilen kutucuklara fırlatılan taÅŸlarla oynanan sek-sek’leriyle , kalabalık ve neÅŸeli çocuk sesleriyle dolu bir mahalleydi. Okullu olanların son dersin ziliyle birlikte koÅŸarak geldikleri , okullu olmaya henüz hak kazanamayan ufaklıklarında , kahvaltıları sonrasında akın ettikleri top sahalarıyla dolu bir mahalleydi.
Rüzgar’ın costuÄŸu zamanlarda mahallenin en yüksek tepelerine akın ederlerdi o neÅŸeli  çocuklar ve aÄŸbi ya da babalarının elleriyle yaptıkları ancak popüler kültürün sahte ve soyut sanat eserlerine (!) benzemeyecek kadar doÄŸal uçurtmalarını , kırlangıçları kıskandıracak kadar yaklaÅŸtırırlardı , güneÅŸ’e…

devamı gelecek…

Saygılarımla
Can TATAR – 29 Eylül 2009 -  03:07

Not : Site adı verilerek alıntı yapılabılır.