Anadolu’nun orta yerinde , bin yıllık bir şehrin küçük bir mahallesiydi , benim büyüdüğüm mahalle…
Soğuğun misyon değiştirerek ; üşütmekten öte kör bir bıçak misali insan tenine kesikler attığı , kesiklerden kan yerine umut fışkıran ve hayat şartlarının boz ve kızıl bir renge dönüştürdüğü , sürekli bir yere yetişmenin hatta hayata yetmeye , yetişmeye çalışmanın telaşının yansıdığı esmer cemallerin olduğu bir mahalle.
Ağaç sevgisinin devlet pratiğine dönüşmemesi dolayısıyla yeşil den çok kahverengi’nin gereksiz tonlarının hakim olduğu görüntüsüyle davet çıkartamasada bulutlara , yağmuru eksik olmayan , ” ıslak ”  bir mahalleydi.

Içerisinde yer yataklarının yapıldığı , sobasında kestanelerin kızartıldığı , damında yufkadan ekmeklerin pişirildiği , evin babasının gelmesiyle birlikte kocaman bir sini tepsinin üzerinde yenen ama altın işlemesi olmayan çatal ve kaşıkların çıkardığı ve dünyanın gördüğü en bereketli seslere şahit olan ,  ” ayrı odası olmadığı için ağlayan çocuklar ”yerine tüm kardeşlerin  aynı odada uyamaktan mutlu olabildiği , bahçesinde ; vişne , kiraz , elma ağaçlarının yükseldiği , gölgesinde oturalacak bir çınarın yaşatıldığı , kapısı çelik olmayan ancak buna rağmen hırsızlığın boy göstermediği iki katlı biraz küçük ama küçüldükçe büyüyen evlerden oluşan bir mahalleydi.
Çocukların ; eve kapanması ya da kapatılması için gerekli olan hiç bir nedenin yaşayamadığı  ve giriş parasına ihtiyaç duyulmayan parkları ve sokakları olan bir mahalleydi.Çocukların  özgürce koşabildikleri , bağırabildikleri , düşebildikleri ,  kimisinin misket kimisinin top kimisinin ise saklambaç oynadığı  hatta köşedeki bakkal Hasan amca’dan alınan tebeşir ile çizilen kutucuklara fırlatılan taşlarla oynanan sek-sek’leriyle , kalabalık ve neşeli çocuk sesleriyle dolu bir mahalleydi. Okullu olanların son dersin ziliyle birlikte koşarak geldikleri , okullu olmaya henüz hak kazanamayan ufaklıklarında , kahvaltıları sonrasında akın ettikleri top sahalarıyla dolu bir mahalleydi.
Rüzgar’ın costuğu zamanlarda mahallenin en yüksek tepelerine akın ederlerdi o neşeli  çocuklar ve ağbi ya da babalarının elleriyle yaptıkları ancak popüler kültürün sahte ve soyut sanat eserlerine (!) benzemeyecek kadar doğal uçurtmalarını , kırlangıçları kıskandıracak kadar yaklaştırırlardı , güneş’e…

devamı gelecek…

Saygılarımla
Can TATAR – 29 Eylül 2009 -  03:07

Not : Site adı verilerek alıntı yapılabılır.